|
Aanvullende informatie m.b.t. dit
leesdossier:
Aantal downloads : 2612
Aantal woorden: 1356
Ingezonden door: Hylke
Uitgever: Onbekend
Meer leesdossiers van Joseph Conrad op StudentsOnly:
* De geheime agent * Heart of darkness * Heart of darkness * Lord Jim
Samenvatting
Meneer Verloc is een ruige man, heeft een winkeltje met allerlei dingen die een normale winkel nooit heeft, en een vergrijsd familieleven. Hij heeft als baan agent provocateur. Een baan die verantwoordelijkheden en talloze geheimen met zich meebrengt, zelfs voor zijn vrouw. Niet dat hij daar zo’n gezellig leventje mee heeft. Oh nee, hij weet maar amper rond te komen. Daarnaast moet hij ook nog zorgen voor zijn inwonende schoonmoeder en labiele zwager, waar hij ondanks die handicap nog wel hulp aan heeft. Het baantje als geheim agent komt hem goed van pas voor het geld. Maar als hij op een dag aan moet komen kloppen bij zijn nieuwe werkgever, blijkt deze, in tegenstelling tot de vorige, totaal niet tevreden te zijn over Verlocs werk. Hij eist Verloc een nieuwe, minder oppervlakkige en zelfs zeer actieve werkwijze. De dossiers die Verloc in het verleden uitschreef over het doen en laten van de politie zijn niet meer genoeg en hij moet actie ondernemen. Actie die de politie wakker zou schudden. Zijn baan als toezichthouder op de oplettendheid van dit overheidsorgaan krijgt grote veranderingen die hij zelf maar amper emotioneel kan verwerken, vanwege de vele risico’s die eraan vasthangen.
Wanneer hij dan ook nog onverwacht contacten opbouwt met de mensen die binnen het politiekorps van die plaats hun bezigheden hebben, wordt het voor hem steeds moeilijker om die actie te ondernemen. Het is namelijk een (bom)aanslag. En dan niet een voorbereiden met dreigbrieven en dergelijke, maar zelfs de aanslag zelf. Het doelwit is dan ook nog eens een ander onderwerp van discussie. Volgens de heer Vladimir, een man met een groot ego en vol minachting voor anderen, moet het een aanslag zijn op een gebouw, want dat zou immers de meeste media en opheffing geven. Verloc vind het, ook al is hij vergelijkbaar met het stadse type van deze tijd (dit is totaal niet bedoelt met het idee van: stadse mensen (voornamelijk in de randstad en dan ook nog eens de buitenwijken - met als eigenlijk onrealistisch voorbeeld de familie Flodder) zijn moordlustig, maar die denken in ieder geval anders over criminaliteit en zijn in omgang wat ruiger.), ongelooflijk dat het zo moet. Hij denkt aan al die mensen die gevaar lopen en de problemen wat betreft het gebouw, of in het geval van een ambassade, een eventuele ruzie of zelfs oorlogsverklaring met het desbetreffende land. Maar meneer Vladimir denkt er anders over en vindt dat in zijn positie zoiets geoorloofd is om anderen te beschermen tegen zulke misdaden, doordat door deze gebeurtenis de politie wel wakker geschud zou worden.
Verloc is verbijsterd en ligt een lange tijd met zichzelf over deze kwestie in de knoop.
Als dan de uiteindelijk aanslag gepleegd wordt, wat eigenlijk een klein feit is in dit verhaal, stopt de politie het compleet in de doofpot. Wat veel bewijst. Als dan de politie er toch wel achterkomt dat Verloc de dader was, laat meneer Vladimir alles gebeuren en verklaart niet eens dat Verloc in opdracht van hem aan het werk was.
De labiele jongen, Stevie genaamd, geeft aan het hele verhaal een aspect met gevoel, en hij laat Verloc regelmatig op gedachten komen en met beide voeten terug in de realiteit planten.
Hoe ik me voelde tijdens het lezen.
Ik vond het boek ietwat langdradig, omdat er meer detail dan verhaal verteld werd. Zo had ik dus de neiging om nogal gaperig te worden. Het was dan ook af en toe moeilijk om de rode draad niet uit het oog te verliezen, waardoor de interesse wegviel. Ik voelde me dus niet bepaald happy met het grote aantal bladzijdes in zicht. Als ik een ander boek had gekozen, was ik misschien beter uit geweest, maar soms is het goed om een boek te lezen wat je niet aanstaat, zodat het besef van het soort boeken dat je wel waardeert toeneemt. Ik heb dus geen spijt van de tijd die ik erin had gestoken, maar een ander boek zou ik niet af hebben geslagen.
De werkelijkheid van het verhaal.
Het zou op zich wel kunnen gebeuren, wat betreft de aardse maatschappij, maar het lijkt me zeer onwaarschijnlijk; hoewel ik er weinig van kan zeggen omdat ik te weinig van zulk soort beroepen en hun zaken afweet. Het is wat gebeurtenissen betreft allemaal realistisch, niets met aliens of dat soort zaken, maar het heeft toch iets onwaarschijnlijks door de gecompliceerdheid en de corruptie die zich afspeelt. Als het zo werkelijk gebeurt in de politiek, is het hoognodig tijd daar mee te stoppen. Het is dus naar alle waarschijnlijkheid niet gebeurd of het zal ook nooit gebeuren. Maar kunnen is niet uitgesloten.
De opbouw.
De opbouw is duidelijk; gewoon van voor naar achteren. Helaas met veel details zodat het onduidelijk werd. Er liepen dan wel 2 verhaallijnen door elkaar: een heel belangrijke en een die er eigenlijk niets toe deed (het verhaal over stevie). Echt boeiend was het niet. Een verhaal lijn was duidelijk het hoofdpunt; de rode draad. En ja, als die niet boeiend is, dan is de rest ook maar bijzaak en dus net zo min boeiend.
De originaliteit.
De originaliteit van dit boek zat grotendeels in het onderwerp. Dat er opschudding moet worden veroorzaakt door een bomaanslag om de politie wakker te maken, komt in weinig boeken voor. Maar verder zat er totaal geen originaliteit in het vertellen, de opbouw of andere aspecten. Tenminste, de manier van schrijven was dan wel origineel, maar zo origineel dat ik het niet kon waarderen.
De stijl.
De stijl is, zoals ik hiervoor al vaak duidelijk heb proberen te maken, heel gedetailleerd en moeilijk beschreven. Even een voorbeeldje:
“Wel een volle minuut tastte Verloc in de peilloze afgrond van overpeinzingen rond, zonder de diepte van deze abstracte bespiegelingen te bereiken.”
Dit soort zinnen waren zeker niet zeldzaam en dat maakt het hele verhaal ontzettend vaag. Maar op enkele punten wordt het weer duidelijk waar het over gaat, maar direct worden weer de vage en kleine, onbelangrijke details je om de oren geslingerd.
De woordkeuze was ook van een hoge graad. Het is dan ook een volwassenenboek, (Ik lees eigenlijk alleen maar volwassenenboeken) maar deze had de ingewikkeldste woordkeuze van alle boeken die ik ook maar ooit gelezen had. De zinnen met een lengte van 3 a 4 regels waren ook makkelijk te vinden, op elke pagina zeker 3 of meer, en het bleef ook constant zoeken naar het onderwerp dat de schrijver duidelijk probeerde te maken. De hoofdzin was soms ver te zoeken door het gebruik van te grote bijzinnen.
De spanning.
De spanning in het boek was voor mij ver te zoeken, vandaar dat ik er vanuit een pessimistisch hoek tegenaan kijk. Het was dat ik dit boek nodig had voor school, maar zou ik het zelf gelezen hebben, zou ik niet verder zijn gekomen dan de eerste 60 bladzijdes (van de 300). De spanning probeerde de schrijver namelijk op te voeren door middel van nog meer gedetailleerde beschrijvingen waarmee hij zich het hele boek al uitleefde. Aangezien ik daar al niks aanvond, waren die passages die ook daadwerkelijk spannend moesten zijn catastrofaal voor mijn interesse.
De afloop van het verhaal boeide me dan ook geen moment. En toen dat einde ook eenmaal daar was, bleek het ook nog een ramp van een afknapper te zijn (voor mij dan).
Het thema.
Het thema is een 1 zin omschreven (ongeveer):
‘Het onbehagen en de schuldgevoelens voor een daad die gedaan moet worden vanwege eigenbelang en het bewijzen van zichzelf.’
Verloc wordt dus gevraagd om een opschudding te veroorzaken onder de politie. Hij moet tegen beter weten in voor zijn baan strijden als geheime agent, zijn vrienden en familie bedriegen en de kans lopen dat hij doden op zijn geweten krijgt. Maar een bijkomstigheid is dat hij zichzelf ondanks alles wil bewijzen tegen de man die dit alles bedacht heeft. Hij wordt door die man, meneer Vladimir, minachtend behandeld en wil toch erkenning van hem, respect en medezeggenschap verkrijgen.
|
