|
Aanvullende informatie m.b.t. dit
leesdossier:
Aantal downloads : 165
Aantal woorden: 2768
Ingezonden door: Dick van Lennep
Uitgever: Onbekend
Meer leesdossiers van Oscar van den Boogaard op StudentsOnly:
* Bruno's optimisme * Bruno's optimisme * Liefdesdood * Liefdesdood
Samenvatting
Samenvatting:
Bruno Oblanski, die in de “proloog” over zijn jonge leven vertelt, is opgegroeid in een hotel bij een dorp ergens in de Alpen. Zijn vader heet Thomas, is beeldhouwer al houwt hij weinig, en min of meer gek. Een man die met zijn ouders gebroken heeft, woede-aanvallen heeft, veel wegloopt en veel slaapt.
Bruno’s moeder heet Hannah en houdt veel van Thomas. Zij heeft ook met haar ouders gebroken maar lijdt weinig. Het is haar natuur of cultuur om haar herinneringen en ervaringen zo mooi mogelijk te kleuren. Bruno heeft een broer Peter, twaalf jaar ouder, die een brave borst is en wie niet verweten wordt dat hij Bruno als jongetje gebruikt heeft voor seksuele bevrediging. Peter en Hannah zorgen voor het hotel, bijgestaan door de kok Boris en zijn vrouw Hilde.
Er zijn ook gasten. Bruno, die zonder twijfel homoseksueel is, verleidt en wordt verleidt door deze gasten. Er zijn verschillende hoofdstukken die hier over vertellen, maar dit heeft geen verdere invloed op de rest van het verhaal. Er wordt verteld over Gina en Zino, de Fransman Anthony en de Amerikaan Jim, waar Bruno nog een paar keer iets van hoort. En dan komt Max Cahn logeren, een jonge arts uit de stad, die Thomas redt wanneer deze een poging tot zelfmoord heeft gedaan. Tussen Max en de veel jongere Bruno groeit razendsnel een allesbeheersende liefde. Twee mooie jongemannen die woest naar elkaar verlangen.
Bruno krijgt veel brieven waarin Max de leegte in zijn leven beschrijft, het niet daar zijn van Bruno. Bruno wil hier niet aan toegeven en schrijft geen brieven terug, tot op een zeker moment wanneer Bruno genoeg heeft van Thomas en zijn hele leven daar in het Marklingdorp. Hij schrijft Max terug en zegt in deze brief dat hij Max dolgraag weer wilt zien en bij hem in wilt trekken.
Het duurt nogal voor Bruno het hotel en zijn familie verlaat om in de stad bij de smachtende Max in te trekken. Toch komt hij bij Max aan en deze twee zijn vervult van liefde. Bruno zit een hele tijd alleen thuis en besluit om er op uit te trekken in de stad, dit alles vindt Max niet leuk, hij wilt liever dat als hij thuis komt dat Bruno op hem wacht en voor hem klaar staat. Er komt steeds meer wrijving tussen de twee en Bruno besluit een baantje als kelner te nemen, hij komt laat thuis en Max is hier niet tevreden mee en sluit zich af, het gaat mis met de twee. Na veel liefde volgt jaloezie en haat en gewelddadigheid waarin die mooie lichamen gewond raken. Bruno gaat ergens anders wonen. Hij trekt in bij een vriendin van Caroline, de schoonmaakster.
Nu Bruno op zich zelf woont, de vriendin van Caroline is namelijk op vakantie komt Bruno tot zichzelf en begint over zijn leven na te denken, vooral over vroeger.
Als Bruno naar het park gaat komt hij een oude man tegen met twee kinderen, de man en Bruno komen met elkaar in aanraking en praten veel met elkaar over het leven. Bruno gaat veel van deze man houden, deze man overtuigt Bruno ervan dat het leven ondanks alle tegenslagen verder gaat en dat er om elke hoek weer nieuwe gezichten en nieuwe mogelijkheden schuilen waardoor het leven weer een andere wending krijgt, wees dus niet verdrietig als één mogelijkheid niet uitkomt, maar ga gewoon op zoek naar de volgende.
Deze man, genaamd Bruno, komt op een gegeven moment te overlijden en Max vertelt Bruno dat deze man Bruno Oblanski heette. Het blijkt dus Bruno’s opa te zijn.
Bruno gaat naar de opbaring en tijdens het kijken naar de grafkist komt Bruno tot een ontdekking: ”Een uur lang stond ik bij de dode en steeds dacht ik, dit is belangrijk, dit is feestelijk, dit is een inwijding in iets groots, het grootste wat er bestaat, dit mag je nooit meer vergeten. Ik dacht: dit is het, dit is het! Ik danste om de kist. Bruno was weggegaan! Hij had zijn oude lichaam verlaten! Zijn ziel was bevrijd en was overal! De negatieve ruimte van dit dode beeld was Bruno Oblanski!”
Het antwoord waar Bruno naar zocht en waarom hij uit Friedenbach was weggegaan, was nu beantwoord. De essentie van het bestaan is om de negatieve ruimte te verlaten en de vrijheid in de vorm van de ziel op te zoeken nadat je een goed leven heb geleidt.
Bruno gaat met een goed gevoel weg en ziet de wereld nu heel anders dan daarvoor. Hij ziet de wereld niet somber meer in.
De essentie van het bestaan is om een goed leven te leiden en als ziel de vrijheid op te zoeken.
Maar wat het goede leven leiden voor Bruno inhield was dit: “Het landschap waarin ik woonde was een speelgoedlandschap. Het leven dat ik leefde was een speelgoedleven. Nu ik zo gelukkig was dat in te zien, kon ik naar dat landschap en mijzelf kijken en begrijpen waarom de dingen waren zoals ze waren. Ik kon daarna ophouden zelf speelgoed te zijn en een authentiek leven gaan leiden, het werkelijk leven, dat leven namelijk, waarin ik mij bevrijd van vreemde perspectieven, van dwingend verleden en opgelegd geweten en nieuwe dingen kon aantrekken door mijn eigen nieuwsgierigheid, waarvan ik de herkomst niet kon duiden, maar waarvan ik wist dat zij de enige bron was die mij werkelijk verder kon brengen en die ik wilde, ja, ik wilde haar mysterie leren kennen met heel mijn ziel”.
C. Analyse
De titel luidt Bruno’s optimisme: het boek heet zo, omdat Bruno, de hoofdpersoon, de essentie van het bestaan wilt achterhalen en daarin gelooft met een onvervalste positivo, hij zal er achter komen. Eenmaal achter het antwoord te zijn gekomen is Bruno er sterker uitgekomen dan toen hij zijn zoektocht begon, Bruno is veel optimistischer tegen het leven aan gaan kijken, hij is nergens meer bang voor.
Het boek is een roman, omdat er meerdere gebeurtenissen zijn die invloed hebben op het verhaal en het boek heeft meer dan 150 bladzijdes, het zijn er namelijk 224. Er zijn meerdere gebeurtenissen zoals de liefde met Max die nodig was om Bruno de wijde wereld in te laten trekken en om zo de essentie van het bestaan te ontdekken, en op het laatst komt de grootvader van Bruno opeens in het verhaal die Bruno als het ware met zijn dood de drempel overzet. Al deze gebeurtenissen worden op het eind afgekapt en blijft het antwoord op de hoofdvraag over. Dat zijn de kenmerken van een roman.
Hoofdpersonen:
1. Bruno Oblanski: Bruno is een echt karakter, zijn gevoelens worden op een hele goede manier verwoord, in de tijden wanneer Bruno in zijn eentje samen met zijn gedachten is krijg je een hele goede kijk in zijn gedachten, hij gaat nadenken over het verleden en hoe hij zich op die momenten voelde. In het begin van zijn leven kun je zien dat hij eigenlijk over zich heen liet lopen, hij was heel onzeker en liet alles toe (Peter misbruikte hem). Hij dacht dat het zo hoorde, omdat hij nooit iets anders van de wereld heeft gezien. Nadat hij naar Max vertrekt bloeit Bruno op hij gaat de wereld beetje bij beetje begrijpen en krijgt een eigen wil, hij gaat zelf een baantje zoeken en wordt zelfstandig. Hij gaat dan met zijn grootvader om en uiteindelijk wordt hij zeker en krijgt hij een sterk karakter. Bruno’s karakter is in het verhaal van onzeker naar sterk en zeker gegaan. Het enige waar Bruno altijd al optimistisch over was is dat hij wist dat hij achter het antwoord zal komen.
Bijpersonen:
1. Max Cahn: de vriend van Bruno blijft heel lang een onbekende in het verhaal, pas richting het einde kom je pas te weten hoe Max in het leven van Bruno is gekomen. Max is namelijk een dokter die Thomas redt van een zelfmoordpoging. Max is ook een karakter, want in zijn brieven legt hij zijn gevoelens bloot en kom je erachter wie Max is en hoe hij denkt. Max houdt veel van Bruno, maar verder in het verhaal loopt de liefde stuk en gaan ze ieder hun eigen weg. Hij is geen hoofdpersoon omdat Max meer een hulpje voor Bruno is in zijn zoektocht naar de essentie van het bestaan, als Max er niet geweest was dan was Bruno nooit uit Friedenbach vertrokken en was hij misschien niet achter het antwoord gekomen.
2. Thomas: de vader van Bruno. Een beeldhouwer die een beetje gek is en het leven van iedereen probeert te verzieken, en telkens een ruzie begint door alles op zijn manier probeert te doen. Hij houdt niet van Bruno althans zo lijkt het. Hij slaapt veel en houdt niet veel van het leven, en probeert zelfmoord te plegen, dit lukt niet. Deze actie verandert zijn leven ten goede, hij verlaat Hannah en trekt in bij Kirian en hun dochter Sarah waarmee Thomas al jaren een verhouding had.
3. Hannah: de moeder van Bruno is een vrouw die al haar herinneringen mooier maakt dan ze waren. Ze houdt veel van Bruno en vindt het dan ook vreselijk dat Bruno vertrekt, ze schrijft ook twee brieven naar Bruno. Ze houdt verschrikkelijk van Thomas en vindt het niet erg wanneer Thomas haar verlaat, ze wil alleen dat Thomas gelukkig wordt en cijfert haarzelf weg.
4. Peter: de twaalf jaar oudere broer van Bruno misbruikt Bruno seksueel op een vroege leeftijd. Peter trekt verder niet veel op met Bruno en laat hem links liggen. Peter trouwt met Lili en komt verder niet veel in het verhaal voor.
5. Bruno Oblanski (grootvader): Bruno O. zorgt ervoor dat Bruno goed nadenkt over het leven en optimistischer tegen het leven aan gaat kijken, zijn rol in het verhaal is het benodigde zetje dat Bruno nodig had om de essentie van het bestaan te achterhalen.
Het verhaal is achronologisch, dat houdt in dat het verhaal zelf volgens de normale tijd verloopt, maar dat er ook hoofdstukken zijn waarin wordt terug geblikt naar Bruno’s verleden hierdoor krijg je meer details over het verhaal en begrijp je sommige gedachten meer van Bruno. Zo blijven sommige personen (Max) nog eigenlijk onbekend voor de lezer. De tijd die tussen het begin en het eind van het verhaal verstrijkt is zo’n twintig jaar. Er zijn zoals ik net al zei wel flashbacks, de functie hiervan is meer details krijgen over het leven van Bruno en steeds beter het karakter van Bruno te leren kennen.
Het verhaal beleef je door de ogen van Bruno, maar er zijn ook hoofdstukken, met name de brieven, waarin je het verhaal even door de ogen van degene die de brieven schrijft beleeft. Het verhaal is in de ik-vertelsituatie verteld, de ik-persoon is Bruno.
Het verhaal heeft twee plaatsen van handeling: het hotel Elfride in Friedenbach (in het alpine speelgoedlandschap) waar Bruno een groot deel van zijn leven leeft en waar hij zijn seksuele avonturen met gasten beleeft. Een andere plaats is de grote stad, enkele honderden kilometers ten noorden van Friedenbach, de woonplaats van Max Cahn. Hier komt hij met het echte leven in aanraking.
Het verhaal is opgebouwd uit hoofdstukken met titels die heel kort het onderwerp van het komende hoofdstuk weergeven. Het verhaal is in dit boek een gesloten einde, want het onderwerp in dit verhaal was het zoeken van het antwoord op wat de essentie van het bestaan is, dat is ook beantwoord, maar het leven van Bruno zelf zal in de komende boeken van de trilogie “Het oceanisch verlangen” verder gaan dus wat dat betreft is het ook een open einde.
Het centrale thema is de essentie van het bestaan zoeken, en zo een beter leven proberen te leiden. Verder is de homoseksualiteit ook een thema, die veel voorkomt in dit boek. De taal in dit boek was niet moeilijk, ik las makkelijk door het boek heen en had hem dan ook gauw uit, toch moest je bij verschillende stukken in dit boek het stukje overlezen omdat er dan iets moeilijk uitgelegd werd, een voorbeeld hiervan: “Het landschap waarin ik woonde was een speelgoedlandschap. Het leven dat ik leefde was een speelgoedleven. Nu ik zo gelukkig was dat in te zien, kon ik naar dat landschap en mijzelf kijken en begrijpen waarom de dingen waren zoals ze waren. Ik kon daarna ophouden zelf speelgoed te zijn en een authentiek leven gaan leiden, het werkelijk leven, dat leven namelijk, waarin ik mij bevrijd van vreemde perspectieven, van dwingend verleden en opgelegd geweten en nieuwe dingen kon aantrekken door mijn eigen nieuwsgierigheid, waarvan ik de herkomst niet kon duiden, maar waarvan ik wist dat zij de enige bron was die mij werkelijk verder kon brengen en die ik wilde, ja, ik wilde haar mysterie leren kennen met heel mijn ziel”.
D. Informatie over de schrijver
Ik heb niets kunnen vinden dat het leven van Oscar van den Boogaard verbindt met het boek, ik heb alleen ergens de indruk gekregen, maar weet dat niet zeker, dat Boogaard ook homoseksueel geaard is.
E. Mening
Het onderwerp van het boek was deels homoseksualiteit en deels de essentie van het bestaan. Deze onderwerpen spreken mij helemaal niet aan, maar ik besloot hem toch te lezen. Ik verwachtte echt een super saai boek met onzinnige uitspraken over het leven en het bestaan van de mens. Ik had echt geen goede ideeën bij homoseksualiteit, niet dat ik er tegen ben, maar ik verwachtte vieze ranzige gebeurtenissen tussen twee homo’s. Ik moet zeggen dat deze verwachtingen niet zijn uitgekomen, er waren geen onzinnige uitspraken over de essentie van het bestaan, maar juist conclusies waar ik zelf over na ging denken. Ze gingen over het verder leven van de ziel na de dood en hoe je de negativiteit uit je leven moet bannen en dat je nieuwsgierig moet zijn om nieuwe mogelijkheden in het leven aan te treffen.
Dit intrigeerde mij toch wel, het zijn hele serieuze onderwerpen die je toch niet vaak in boeken tegenkomt.
Er waren wel verschillende stukken in het boek (blz. 61-62) die mij een beetje misselijk maakten, maar dit soort beschrijvingen van seksuele avonturen zijn volgens mij tot het minimale gehouden, want verder in het boek gebeurt dit nog nauwelijks, behalve dan de gewelddadige seks tussen Max en Bruno.
Het boek heb ik als heel realistisch ervaren, ik kan begrijpen dat er inderdaad mensen die in van die Marklingdorpen wonen nauwelijks iets van de wereld afweten, en dat je op ten duur nieuwsgierig wordt naar de “buitenwereld” zoals Bruno.
Het enige wat voor mij heel onwerkelijk was dat het leek of iedereen waarmee Bruno omging homo was, want hij ging met veel gasten in het hotel naar bed, terwijl het in het echte leven niet zo makkelijk gaat, denk ik. Hij sprak een gast aan en meteen ging hij daarmee naar de ruïne en beleefde daar wilde avonturen mee. Dat vond ik nogal onwerkelijk.
Ik had soms moeite met het erachter komen wie nu eigenlijk iets zei tegen wie. Er kwamen namelijk nogal veel dialogen voor, en daarin waren de personen soms moeilijk te onderscheiden. Er zei een persoon iets, maar je wist nu niet wie dat zei (bijvoorbeeld blz. 46).
Ik vond de persoon Bruno in dit boek goed beschreven, je kon goed in zijn gedachten kruipen wanneer hij ’s avonds in bed lag en over zichzelf en zijn leven lag te denken. Er waren ook stukken in het boek waar iemand heel goed beschreven werd qua uiterlijk, dit gebeurde bij Max op blz. 133.
Het fijne van de titels van de hoofdstukken was dat je van tevoren al een indruk kreeg over wat er stond te gebeuren, dit gaf je al iets om over na te denken, in je gedachten ging je al verder met het verhaal.
Het boek maakte veel indruk op me en zette me wel aan het denken, ik vond het zeker niet erg om dit boek te lezen al heb ik liever wel een iets gezelliger boek, het boek had een grillige sfeer.
Het boek is aan te raden aan filosofen, want er wordt toch veel nagedacht over het leven in dit boek en het is redelijk serieus, maar voor mensen die een leuk en komisch boek willen lezen is dit boek een echte afrader.
Eindcijfer: 7
|
